IKINCI YASIMIZI BITIRIRKEN

Bebegim artik ikinci yilini dolduracak, cok yakinda. Ne tuhaf, oysa ki minicikti, daha dogmamisti, belki bebek sahibi olma fikri aklimda bile degildi. O zamanlar ne kadar uzak zamanlar... Bebegim olmadan onceki yasamim bana ait degil sanki. Hamileyken, bebegim ilk dogdugunda ne cok acemilikler yasadim, zorluklar. Ancak son aylarda kendime gelebiliyorum. Kitap okuyabiliyorum, sinemaya gidebiliyorum. Onu uyuturken soyledigim uyusun da buyusun- tipis tipis yurusun ninnisini artik degistirmem gerekiyor.. Bebegim artik yuruyor, bugun soylenenleri anlamaya ve yapmaya basladi, yarin konusacak, ertesi gun okula baslayacak, sonra mezuniyetler, askere gidisi ve evlenisi.... Butun bunlar bir bakmisim ki olmus, Ne tuhaf , buyudukce daha hizli geciyor zaman... Kucukken , daha okula bile gitmiyorken , otuzlu yaslara gelmek icin yuzlerce yil gececek sanirdim. Oysa ki otuzuma gelmeme bir yil kaldi ve son on yil bir cirpida gecti. Ama sikayetci degilim, gunlerim daha once olmadigi kadar dolu dolu geciyor, evime ozlemle donuyorum. Ogluma sarildigimda tum dertler, tasalar geride kaliyor. Onun yuzunde masum ve saf mutlulugu gormek , baska birseyle karsilastirilabilir mi? Seni cok seviyorum oglum.